Nu de Alpe d’HuZes voorbij is gaan we uiteraard niet stilzitten. De volgende uitdaging is om mijn tweede marathon te gaan lopen. Na mijn marathondebuut in Amsterdam vorig jaar staat dit jaar Berlijn op het programma. De eerste van de vijf World Marathon Majors. Wie weet volgt de rest nog ooit.
Aangezien ik nog 11 weken heb tot de start heb ik op internet toch maar een klein trainingsprogramma samengesteld. De fietsconditie werkt natuurlijk nog wel even door, maar ik merk wel dat ik met lopen toch andere spieren gebruikt. Mijn eerste loop-activiteit ter voorbereiding was overigens de Midzomernachtcross van 2011. Deze 10 kilometer door het Amsterdamse bos ging in best lekker, maar de volgende dag merkte ik wel aan mijn spieren dat ik toch een tijdje niet gelopen had. Overigens hebben we met Team It’s Us wel de derde plek in de businessrun gepakt.
In mijn eerste drie wedstrijden van het jaar waren heb ik overal een snellere tijd dan vorig jaar neergezet, dus dat moet bij de marathon ook wel mogelijk zijn;
Halve marathon van Egmond 1.36.46 t.o.v. 1.37.04 (Groet uit Schoorl 2010)
Die 3.42.35 van mijn eerste marathon vorig jaar in Amsterdam moet dus ook wel scherper gesteld worden. Doel is voorlopig om hem binnen 3.30 te gaan lopen. Toch maar even gaan lopen zo…
I did it! De zes beklimmingen van de Alpe d’Huez zijn voltooid. Hieronder een (kort) verslag van het grote Franse avontuur van 2011.
Na maanden van voorbereiden in de sportschool (spinning) en op de racefiets was het vorige week zaterdagochtend zover. De tassen waren gepakt, de fiets was piekfijn in orde en de spanning begon op te lopen. Samen met mijn collega Michael ben ik naar Frankrijk gereden om onze fietsen te stallen in ons prachtige appartement boven op de berg. Het appartement lag aan het parcours, had uitzicht over bochten 1 t/m 7 van de beklimming en was voorzien van een balkon waar makkelijk zeven racefietsen konden staan. Jeroen, top geregeld!
De volgende ochtend regende het helaas nog steeds en zijn we voor het eerst afgedaald naar Bourg d’Oisans. Daar aangekomen is het gestopt met regenen en hebben we de berg voor het eerst beklommen. Afgezien van een paar heuvels in de Ardennen had ik nog nooit echt bergop gefietst en die uurtjes spinning zijn ook niet echt vergelijkbaar. Dit was dus mijn grote eikpunt; kan ik überhaupt een beetje bergop fietsen en ga ik mijn grote mond donderdag waarmaken, of wordt het het fiasco der onderschatting. Na iets meer dan een uur stond ik weer bij het appartement, waar ik me nog behoorlijk fit voelde. Dit gaf me voldoende overtuiging dat de zes beklimmingen mogelijk moesten zijn.
De rest van de week heeft in het teken gestaan van boodschappen doen, koken, films kijken, slapen, lunchen in Bourg d’Oisans en toch nog maar een klein biertje nemen. Daarnaast hebben we wat andere bergen verkend, zoals de Galibier, voor eventuele volgende toertochten. Al met al hebben we voldoende rust genomen om de spieren te sparen voor de donderdag. Woensdag was de dag van de verrassingen. In de ochtend kwam Jeroen ineens met twee vrouwen binnenlopen. Loura, de vrouw van Michael, en Stefanie hadden besloten dat het wel leuk was om ons aan te komen moedigen en waren in de auto gestapt om ook naar Alpe d’Huez te komen. Een paar uur later stond ook mijn vader ineens voor de deur, die hetzelfde had besloten. En nee, ik wist van niets. Op woensdag was de Alpe d’HuZus waarbij onder andere de vrijwiligers van donderdag een keer klimmen en de teamfoto. Na een bordje pasta (cliche) zijn we op tijd gaan slapen.
Om kwart voor drie zijn we opgestaan om ons warmste pak aan te trekken. Gelukkig had ik via mijn broertje’s bedrijf (TRIA Fietsen) naast een goeie servicebeurt en een teamfust sportdrank ook een hele stapel winterkleding meegekregen voor de eerste paar afdalingen. De bidons werden gevuld met de nodige sportdrank uit “de blauwe beuker” en de lichtjes werden aangezet. Om half vier was het verzamelen bij de finish op de top om onder motorbegeleiding af te dalen naar de start. Nadat we uitgezwaaid waren door onze trouwste supporters begon de afdaling. Deze afdaling zal ik niet snel meer vergeten. Met een snelheid van 45 kilometer per uur daalden we door het donker af van de alp. Als ik af en toe omkeek zag ik een lang lint van led-lichtjes door de bochten achter ons aankomen. Prachtig!
Na een half uurtje wachten zagen we het vuurwerk van de start en begon het echt. Tijdens de eerste klim heb ik nog samen een stukje met Michael gefietst, maar de rest van de dag heeft iedereen zijn eigen tempo gereden en dus heb ik de hele dag in mijn eentje geklommen en gedaald. Doordat er echter overal mensen aan de kant van de weg je toe stonden te juichen en je je naam wel 30 keer per klim hoorde (handig zo’n naambordje op je stuur) voelde ik me geen moment alleen. Daarnaast hadden we nog onze drie eigen supporters die elke keer een foto maakten om ons vervolgens in het appartement te voorzien van verse pasta, bananen, warme bouillon en bemoedigende woorden. De eerste klim heb ik bewust nog wat rustig aan gedaan om mezelf niet aan het begin van de dag al op te blazen. Toch ging deze klim best lekker. De volgende klims zijn allemaal in ongeveer hetzelfde tempo gegaan. De derde klim vond ik uiteindelijk het zwaarst. Na klim vier voelde ik me ijzersterk en klim vijf ging weer net zo snel. Helaas was mijn chip stuk, dus heb ik geen exacte tijden van mijn klims. Wel heb ik klim 4 en 5 gemeten en heb ik deze beide in 1.33 uur afgelegd. In het appartement kwam ik Robert tegen en samen zijn we begonnen aan de zesde klim omdat we graag samen over de finish wilde komen. Ik heb in bocht 7 even op hem staan wachten om samen verder te gaan, maar we hebben elkaar blijkbaar gemist. Uiteindelijk haalde ik hem 1 kilometer voor de streep weer in en zijn we samen in de mensenmassa gefinisht. Prachtig!
Uiteindelijk hebben we met team It’s Us 35 beklimmingen gedaan en daarmee bijna 25.000 euro voor KWF opgehaald. De totaalteller bleek die avond maarliefst over de 20 miljoen heen te gaan, een topresultaat.
Was het zwaar? Ja, en nee. Doordat je de hele dag op de fietst zit raak je zeker wel vermoeid en moet je de laatste klims wel iets meer je best doen om in die soepele tred naar boven te gaan. Dus ja, het is best zwaar. Maar omdat ik nergens met een te hoge hartslag ben gaan fietsen heb ik ervoor gezorgd dat ik geen verzuring in mijn benen heb gekregen. Ik heb dus niet echt diep hoeven gaan, waardoor het lang niet zo zwaar voelt als een marathon, die echt pijn doet de laatste kilometers. Dus nee, het was minder zwaar dan gedacht. Daarnaast heb ik de hele dag twee bidons met verschillende sportvoeding gedronken. Naast de standaard sportdrank om de koolhydraten en mineralen aan te vullen heb ik ook sportdrank met proteine gehad om mijn spieren snel te laten herstellen. De volgende dag had ik geen enkele spierpijn, dus volgens mij heeft het me enorm geholpen. (Voor de sporters onder ons, ik heb Maxim Energy Drink, Maxim EnergyRestitution PeptoPro en Maxim Recoverydrink gebruikt.)
Op vrijdag hebben we de spullen ingepakt om daarna flink te knallen op het eindfeest. Om de twee meest gestelde vragen direct te beantwoorden. Ga je volgend jaar weer? De uitdaging voor zes klims is nu weg. Heel misschien doe ik weer mee, maar dan ga ik wel voor zeven klims. En wat is je volgende uitdaging? In September ga ik tijdens de marathon van Berlijn proberen Sven een beetje bij te houden.
Ik wil mijn donateurs Stefanie, Willy, Thea, Rudi, Silvia, Naomi, TRIA Fietsen, Lien, Toine, Mia, Jan Jozef, Loek, Neeltje, Tiemen, Liza, Greq, PP, Timo, Petra, Debora, Gerrit, Chris, Frank, Sven, Laura, Klaaysen Communicatie, Jael, Mathijs, Jelle, Marijn en alle sponsoren van ons team bedanken voor hun steun aan het goede doel. Dankzij jullie hebben we dit jaar met Alpe d’HuZes het record van vorig jaar weer zwaar overtroffen. Daarnaast wil ik al mijn teamgenoten bedanken voor hun inspanningen. Cancelandzaat, Beeltani, Traphaan, Bear, Bertje, Toetanchamon en Henk, bedankt voor de topweek en de gezelligheid in het chalet! Tot zover mijn Oscarspeech.
Hieronder een overzicht van mijn GPS-horloge wat de hele dag aangestaan heeft.
Gisteren voor het eerst de alp afgedaald en weer beklommen. Hij was pittig, maar wel te doen. De 6 keer moet mogelijk zijn donderdag. Het weer is nog wel erg wisselvallig, maar de voorspellingen voor donderdag is dat het droog is.
Hier de foto’s
Zo! Het laatste berichtje vanuit Nederland. De spullen zijn gepakt en kunnen de auto in. Het grote Franse klim-avontuur kan beginnen. 1200 Kilometer in de auto zitten om vervolgens bijna 90 kilometer de berg op te fietsen en weer 90 kilometer te dalen. Ik heb er zin in! De fiets is technisch nog een keertje helemaal gechecked door TRIA Fietsen en daar zal het niet aan kunnen liggen. Aan de steun uit Nederland zal het ook niet liggen, die is er volop. Dank! Het weerbericht lijkt iedere dag ietsje beter te worden, afhankelijk van waar je kijkt. Daar zal het dus ook wel niet aan kunnen liggen.
De voeding zal het probleem ook niet zijn aangezien ik de benodigde 8000 kilocalorieën hier wel mee moeten halen. Volgens mij kan het alleen nog aan mezelf liggen als ik de zes beklimmingen niet haal. Zondag gaan we een proefklim doen en dan gaan we eindelijk voelen hoe zwaar hij is. Ik hou jullie op de hoogte.
Op het gebied van sponsoring klimmen we steeds iets verder door. Laat het genoeg zijn om de 20 miljoen in totaal te bereiken, wat bijna net zoveel is als er de laatste vijf jaar opgehaald is.
Ik wil iedereen bedanken voor de donaties en toezeggingen. Als je precies wilt weten wat er met je geld gedaan wordt kun je onderstaande stukje van de website van AD6 lezen;
“Alpe d´HuZes heeft sinds de eerste editie in 2006 al meer dan 22 miljoen euro opgehaald. Met dit geld financiert Alpe d’HuZes onderzoek, projecten en diensten die in lijn zijn met de missie: ‘Anderen Faciliteren en Inspireren om Goed, Gelukkig en Gezond te leven met kanker’. Welke projecten zijn dat en hoe komt deze keuze tot stand?
De missie van Alpe d’HuZes komt voort uit het gegeven dat tegenwoordig 55% van de patiënten geneest van kanker. De 45% die niet geneest gaat steeds langer met kanker leven; dat kan om 1 jaar, soms 5, tot wel 15 jaar gaan. Voor deze groep wordt de kwaliteit van leven met kanker steeds belangrijker. Dit is een belangrijk verschil met 30 jaar geleden. Toen ging 85% van de patiënten binnen 3 maanden dood en was de diagnose kanker welhaast een doodvonnis. In die situatie neem je als patiënt alleen maar afscheid. Met de sterk vergrote overlevingskans van nu gaat het voor veel patiënten juist om de kwaliteit van hun leven.
Alpe d´HuZes wil daarom haar geld besteden aan het hele spectrum van de kwaliteit van leven. In 2008 is het idee geboren voor het revalidatie-onderzoeksprogramma A-CaRe, vervolgens hebben we ons gestort op het thema Leven met Kanker, het thema Kanker en Voeding en hebben we de Bas Mulder Award ingesteld.
Uiteraard is Alpe d’Huzes ook bezig met een aantal nieuwe plannen. Uitgangspunt hierbij is dat er ook in 2011 een flink bedrag binnen gaat komen; voor 2011 is 20 miljoen euro als doel gesteld. In totaal is voor de nieuwe projecten die al enige concrete vorm aannemen alvast rekening gehouden met een totaalbedrag van ongeveer 9 miljoen euro.
Een globale beschrijving van de goedgekeurde / lopende programma’s en thema’s, alsmede van één van de geplande projecten, vindt u hieronder. Een overzicht van de toegezegde en beoogde budgetten ziet u bij “De cijfers”.”
