Iets meer dan een jaar geleden liep ik mijn eerste marathon. Daarna viel ik natuurlijk in “het grote zwarte gat” en ben ik eens na gaan denken wat het volgende project was. In mijn hoofd had ik een heleboel dingen die ik altijd al eens wilde gaan doen. Door ze op te schrijven werden ze concreet. Ik heb me ten doel gesteld om nu elk jaar een aantal punten op het lijstje te gaan doen en daarnaast de lijst aan blijven vullen met andere mooie avonturen.
Een punt dat al heel lang op de agenda stond was het bezoeken van dé voetbalwedstrijd (naast de WK-finale) en dat is toch wel (# 14 – Naar El Clásico. 17-04-2011.) Dit was met afstand de mooiste wedstrijd in een voetbalstadion ooit. Het niveau van de wedstrijd was misschien niet van wereldklasse, maar de sfeer in het Bernabeu was onvergetelijk.
Vlak na terugkomst uit het land van de Spaanse hammen ben ik begonnen aan (# 74 – Vegetarisch worden.) Ik heb nog een maandje afgebouwd door het eten van vis met het oog op Alpe d’HuZes, maar daarna heb ik vlees nog vis gegeten. Tot dusverre gaat het prima en sta ik nog steeds 100% achter mijn besluit. Zodra ik verder dan een jaar ben ga ik hem pas definitief tellen.
In juni heb ik meegedaan aan (# 6 – Aan Alpe d’HuZes meedoen 09-06-2011.) Dit was op sportief gebied de grootste uitdaging van 2011. Door de goede voorbereiding was het fysiek iets minder zwaar dan verwacht, maar wel een prachtige ervaring. We hebben uiteindelijk meer dan 25.000 opgehaald met ons team en het verrassingsbezoek van mijn vader en vriendin zal ik niet snel vergeten.
Een ander belangrijk punt vind ik (# 61 – Ondernemerschap in de derde wereld steunen.) Sinds januari geef ik elke maand aan een aantal mensen een microkrediet van 25 of 50 dollar via Kiva. De eerste kredieten zijn intussen netjes terugbetaald. Verder wordt een deel van het spaargeld belegd in het Triodos Fair Share Fund wat zich ook bezig houdt met microfinancieringen aan kleine ondernemers.
Een ander doel dat elk jaar iets dichterbij komt is (# 99 – Honderd jaar oud worden.) Ik heb deze maand de psychologische grens van 30 jaar bereikt en heb dus nog 70 jaar te gaan.
Ten slotte ben ik dit jaar voor het eerst in Hongarije geweest wat me weer een landje oplevert voor (# 100 – Honderd verschillende landen bezoeken.) De tussenstand komt daarmee op 24 landen en ik heb er hier dus nog 76 te gaan.
Voor 2012 heb ik al een aantal doelen op het oog. Ik ga over 99 dagen meedoen aan mijn eerste ultradistance om # 38 af te kunnen strepen. Aangezien deze in Kaapstad is moet het lukken om naast # 100 ook # 18 en misschien zelf wel # 89 te kunnen gaan doen. Verder gaan we zien wat 2012 ons gaat brengen!
“Dear DIRK SCHRAMA, Your entry in the 2012 Old Mutual Two Oceans Marathon 56 km Ultra Marathon has been CONFIRMED.”
Ok, nu is het dus echt definitief! #38 Van mijn lijst gaat binnen 4 maanden plaatsvinden. Na twee keer een marathon gelopen te hebben is het tijd om weer een stapje verder te gaan. Ondanks dat ik de marathon nog wel eens iets sneller zou willen lopen, heb ik niet de motivatie om daar voor te gaan trainen. Liever wordt het nog een stapje zwaarder. En de uitdaging is gevonden! De Old Mutual Two Oceans Marathon in Kaapstad. Oftewel the world’s most beautiful marathon.
Zondag 7 april 2012 om 6.25 uur in de ochtend start ik voor 56 kilometer door Kaapstad. Deze ultramarathon heeft zijn naam te danken aan het feit dat je eerst een deel van de route langs de Indische oceaan loopt waarna je via een stukje binnenland de Atlantische oceaan bereikt. Naast twee oceanen zal ik ook meer dan 600 hoogtemeters tegenkomen, die het er niet eenvoudiger op maken. Toch lees ik online alleen maar verhalen over hoe mooi deze loop is, dus het zal zeker genieten worden.
Ik ga de Two Oceans Marathon samen met een aantal mensen lopen voor de stichting Run4Schools. Stichting Run4Schools financiert en organiseert zowel in- als naschoolse sportopvang op vier lagere scholen in het township Mitchell’s Plain in Kaapstad. Ga er dus maar vanuit dat ik binnenkort een keertje aan kom kloppen voor een (kleine) donatie aan Zuid-Afrika.
Voor de zekerheid heb ik me overigens in het ziekenhuis toch maar eens laten keuren voordat ik hieraan mee ga doen. De arts die de sportmedische keuring afnam gaf aan dat ik topfit ben en kwam nog met een aantal leuke suggesties om als volgende uitdaging te nemen.
Tips over Kaapstad zijn overigens meer dan welkom. Meer info volgt, ik heb er zin in!
Ondanks dat #5 op mijn lijstje (het lopen van een marathon) al volbracht was, vond ik het toch leuk om een tweede marathon te lopen. En Berlijn is daar natuurlijk een uitermate geschikte stad voor. Dus de datum 25 september 2011 stond al een tijdje in mijn agenda genoteerd. Na het fietsavontuur van de Alpe d’HuZes ben ik langzaam weer gaan lopen om fit te worden voor de marathon. Het idee was om iets meer te trainen dan vorig jaar in Amsterdam.
Aangezien ik eerder dit jaar de halve marathon, de 12 kilometer en de 10 kilometer ook sneller dan vorig jaar had gelopen, was het doel om de marathon ook sneller te finishen. Die 3.42 van Amsterdam moest dus beter en met een beetje extra training zou dat te behalen moeten zijn. Een blik op mijn Garmin Connect geschiedenis leert dat dit trainingsplan door omstandigheden helaas toch niet helemaal geslaagd is.
Omdat ik de marathon samen met Sven zou gaan lopen hadden we besloten om met Steef, Sven en Laura een appartement te huren in Berlijn. Zo konden we ons ideaal voorbereiden op de uitputtingsslag. Nadat we op vrijdag op ex-vliegveld Tempelhof onze startnummers opgehaald hadden waren we er in principe klaar voor. De dagen ervoor bestonden dan ook vooral uit het genieten van de zon en een kleine Weizen. Als verrassing waren mijn ouders op zaterdag nog naar Berlijn afgereisd om me aan te komen moedigen.
Zondagochtend 9.00 was het dan zover en mochten we starten. De zon was volop aanwezig en het was “iets” drukker dan in Amsterdam een jaar eerder. Na de start was het de eerste paar kilometer dringen geblazen en duurde het een hele tijd voordat het mogelijk was om in mijn eigen tempo te komen. Ik ben vanaf de start achter de “pacers” van 3 uur en 30 minuten aan gaan lopen met als doel dit zo lang mogelijk vol te houden. Mijn doorkomsttijd op de halve marathon van met 1.45.18 was dan ook exact het schema van 3,5 uur. Op kilometer 25 werd ik door Steef nog om mijn nek gevlogen wat me de de laatste 17 kilometer door ging helpen. Helaas kreeg ik op kilometer 27 wat last van mijn knie en heb ik de pacers moeten laten lopen omdat ik iets langzamer ben gaan lopen. Tot kilometer 35 heb ik dit tempo nog aardig aan kunnen houden, maar daarna kreeg ik toch wat last van de warmte. Het was intussen ongeveer 20 graden en het nieuwe wereldrecord was al gelopen. Op kilometer 38 ben ik Sven weer tegengekomen en zijn we samen naar de finish gestrompeld. Ik heb de videobeelden nog vlug teruggekeken en het zag er niet best uit op het laatst. De laatste kilometer over Ünter den Linden en onder de Branderburger Tor door waren toch wel magisch en ik was blij dat ik er was. Finishtijd: 3.50.42. Dus helaas minder snel dan de 3.42 uit Amsterdam, maar toch was ik blij met het resultaat. De overwinning is vervolgens met koude Weizen, warme zon en een mooie medaille gevierd.
Achteraf had ik toch graag mijn pr verbeterd op de marathon. Dat het niet gelukt is heeft denk ik toch te maken met iets te weinig trainen, iets te veel bier drinken, de warmte, de dorst en misschien toch stiekem ook wel een beetje met #74 van mijn lijstje (vegetarisch worden.) In 2012 ga ik toch weer een andere marathon uitzoeken om nog een poging te wagen. In de tussentijd twijfel ik tussen looptraining voor de 101 van Ronda (#35), zwemles voor een triathlon (#43) of toch meer fietstraining voor La Marmotte (#87). Wie het weet mag het zeggen. Next stop: halve marathon van Egmond.
Nu de Alpe d’HuZes voorbij is gaan we uiteraard niet stilzitten. De volgende uitdaging is om mijn tweede marathon te gaan lopen. Na mijn marathondebuut in Amsterdam vorig jaar staat dit jaar Berlijn op het programma. De eerste van de vijf World Marathon Majors. Wie weet volgt de rest nog ooit.
Aangezien ik nog 11 weken heb tot de start heb ik op internet toch maar een klein trainingsprogramma samengesteld. De fietsconditie werkt natuurlijk nog wel even door, maar ik merk wel dat ik met lopen toch andere spieren gebruikt. Mijn eerste loop-activiteit ter voorbereiding was overigens de Midzomernachtcross van 2011. Deze 10 kilometer door het Amsterdamse bos ging in best lekker, maar de volgende dag merkte ik wel aan mijn spieren dat ik toch een tijdje niet gelopen had. Overigens hebben we met Team It’s Us wel de derde plek in de businessrun gepakt.
In mijn eerste drie wedstrijden van het jaar waren heb ik overal een snellere tijd dan vorig jaar neergezet, dus dat moet bij de marathon ook wel mogelijk zijn;
Halve marathon van Egmond 1.36.46 t.o.v. 1.37.04 (Groet uit Schoorl 2010)
Die 3.42.35 van mijn eerste marathon vorig jaar in Amsterdam moet dus ook wel scherper gesteld worden. Doel is voorlopig om hem binnen 3.30 te gaan lopen. Toch maar even gaan lopen zo…
I did it! De zes beklimmingen van de Alpe d’Huez zijn voltooid. Hieronder een (kort) verslag van het grote Franse avontuur van 2011.
Na maanden van voorbereiden in de sportschool (spinning) en op de racefiets was het vorige week zaterdagochtend zover. De tassen waren gepakt, de fiets was piekfijn in orde en de spanning begon op te lopen. Samen met mijn collega Michael ben ik naar Frankrijk gereden om onze fietsen te stallen in ons prachtige appartement boven op de berg. Het appartement lag aan het parcours, had uitzicht over bochten 1 t/m 7 van de beklimming en was voorzien van een balkon waar makkelijk zeven racefietsen konden staan. Jeroen, top geregeld!
De volgende ochtend regende het helaas nog steeds en zijn we voor het eerst afgedaald naar Bourg d’Oisans. Daar aangekomen is het gestopt met regenen en hebben we de berg voor het eerst beklommen. Afgezien van een paar heuvels in de Ardennen had ik nog nooit echt bergop gefietst en die uurtjes spinning zijn ook niet echt vergelijkbaar. Dit was dus mijn grote eikpunt; kan ik überhaupt een beetje bergop fietsen en ga ik mijn grote mond donderdag waarmaken, of wordt het het fiasco der onderschatting. Na iets meer dan een uur stond ik weer bij het appartement, waar ik me nog behoorlijk fit voelde. Dit gaf me voldoende overtuiging dat de zes beklimmingen mogelijk moesten zijn.
De rest van de week heeft in het teken gestaan van boodschappen doen, koken, films kijken, slapen, lunchen in Bourg d’Oisans en toch nog maar een klein biertje nemen. Daarnaast hebben we wat andere bergen verkend, zoals de Galibier, voor eventuele volgende toertochten. Al met al hebben we voldoende rust genomen om de spieren te sparen voor de donderdag. Woensdag was de dag van de verrassingen. In de ochtend kwam Jeroen ineens met twee vrouwen binnenlopen. Loura, de vrouw van Michael, en Stefanie hadden besloten dat het wel leuk was om ons aan te komen moedigen en waren in de auto gestapt om ook naar Alpe d’Huez te komen. Een paar uur later stond ook mijn vader ineens voor de deur, die hetzelfde had besloten. En nee, ik wist van niets. Op woensdag was de Alpe d’HuZus waarbij onder andere de vrijwiligers van donderdag een keer klimmen en de teamfoto. Na een bordje pasta (cliche) zijn we op tijd gaan slapen.
Om kwart voor drie zijn we opgestaan om ons warmste pak aan te trekken. Gelukkig had ik via mijn broertje’s bedrijf (TRIA Fietsen) naast een goeie servicebeurt en een teamfust sportdrank ook een hele stapel winterkleding meegekregen voor de eerste paar afdalingen. De bidons werden gevuld met de nodige sportdrank uit “de blauwe beuker” en de lichtjes werden aangezet. Om half vier was het verzamelen bij de finish op de top om onder motorbegeleiding af te dalen naar de start. Nadat we uitgezwaaid waren door onze trouwste supporters begon de afdaling. Deze afdaling zal ik niet snel meer vergeten. Met een snelheid van 45 kilometer per uur daalden we door het donker af van de alp. Als ik af en toe omkeek zag ik een lang lint van led-lichtjes door de bochten achter ons aankomen. Prachtig!
Na een half uurtje wachten zagen we het vuurwerk van de start en begon het echt. Tijdens de eerste klim heb ik nog samen een stukje met Michael gefietst, maar de rest van de dag heeft iedereen zijn eigen tempo gereden en dus heb ik de hele dag in mijn eentje geklommen en gedaald. Doordat er echter overal mensen aan de kant van de weg je toe stonden te juichen en je je naam wel 30 keer per klim hoorde (handig zo’n naambordje op je stuur) voelde ik me geen moment alleen. Daarnaast hadden we nog onze drie eigen supporters die elke keer een foto maakten om ons vervolgens in het appartement te voorzien van verse pasta, bananen, warme bouillon en bemoedigende woorden. De eerste klim heb ik bewust nog wat rustig aan gedaan om mezelf niet aan het begin van de dag al op te blazen. Toch ging deze klim best lekker. De volgende klims zijn allemaal in ongeveer hetzelfde tempo gegaan. De derde klim vond ik uiteindelijk het zwaarst. Na klim vier voelde ik me ijzersterk en klim vijf ging weer net zo snel. Helaas was mijn chip stuk, dus heb ik geen exacte tijden van mijn klims. Wel heb ik klim 4 en 5 gemeten en heb ik deze beide in 1.33 uur afgelegd. In het appartement kwam ik Robert tegen en samen zijn we begonnen aan de zesde klim omdat we graag samen over de finish wilde komen. Ik heb in bocht 7 even op hem staan wachten om samen verder te gaan, maar we hebben elkaar blijkbaar gemist. Uiteindelijk haalde ik hem 1 kilometer voor de streep weer in en zijn we samen in de mensenmassa gefinisht. Prachtig!
Uiteindelijk hebben we met team It’s Us 35 beklimmingen gedaan en daarmee bijna 25.000 euro voor KWF opgehaald. De totaalteller bleek die avond maarliefst over de 20 miljoen heen te gaan, een topresultaat.
Was het zwaar? Ja, en nee. Doordat je de hele dag op de fietst zit raak je zeker wel vermoeid en moet je de laatste klims wel iets meer je best doen om in die soepele tred naar boven te gaan. Dus ja, het is best zwaar. Maar omdat ik nergens met een te hoge hartslag ben gaan fietsen heb ik ervoor gezorgd dat ik geen verzuring in mijn benen heb gekregen. Ik heb dus niet echt diep hoeven gaan, waardoor het lang niet zo zwaar voelt als een marathon, die echt pijn doet de laatste kilometers. Dus nee, het was minder zwaar dan gedacht. Daarnaast heb ik de hele dag twee bidons met verschillende sportvoeding gedronken. Naast de standaard sportdrank om de koolhydraten en mineralen aan te vullen heb ik ook sportdrank met proteine gehad om mijn spieren snel te laten herstellen. De volgende dag had ik geen enkele spierpijn, dus volgens mij heeft het me enorm geholpen. (Voor de sporters onder ons, ik heb Maxim Energy Drink, Maxim EnergyRestitution PeptoPro en Maxim Recoverydrink gebruikt.)
Op vrijdag hebben we de spullen ingepakt om daarna flink te knallen op het eindfeest. Om de twee meest gestelde vragen direct te beantwoorden. Ga je volgend jaar weer? De uitdaging voor zes klims is nu weg. Heel misschien doe ik weer mee, maar dan ga ik wel voor zeven klims. En wat is je volgende uitdaging? In September ga ik tijdens de marathon van Berlijn proberen Sven een beetje bij te houden.
Ik wil mijn donateurs Stefanie, Willy, Thea, Rudi, Silvia, Naomi, TRIA Fietsen, Lien, Toine, Mia, Jan Jozef, Loek, Neeltje, Tiemen, Liza, Greq, PP, Timo, Petra, Debora, Gerrit, Chris, Frank, Sven, Laura, Klaaysen Communicatie, Jael, Mathijs, Jelle, Marijn en alle sponsoren van ons team bedanken voor hun steun aan het goede doel. Dankzij jullie hebben we dit jaar met Alpe d’HuZes het record van vorig jaar weer zwaar overtroffen. Daarnaast wil ik al mijn teamgenoten bedanken voor hun inspanningen. Cancelandzaat, Beeltani, Traphaan, Bear, Bertje, Toetanchamon en Henk, bedankt voor de topweek en de gezelligheid in het chalet! Tot zover mijn Oscarspeech.
Hieronder een overzicht van mijn GPS-horloge wat de hele dag aangestaan heeft.
